میخوام جور دیگه ایی به علاقه ی محمد نسبت به خودم نگاه کنم که بنظرم منطقی تره

اینکه دوست داشتن میتونه اندازه داشته باشه

مثلا من برای اون صد میزارم یعنی تهشو

حالا اون مثلا 70گذاشته پس این یعنی دوسم داره ولی با اندازه ایی ک دلش خواسته

و من میتونم متوجه بشم که آره خب علاقه صد درصد هست ولی صد نیست چون بنظرم اگه بود هیچ وقت حرف از جداشدن نمیزد حرف از رفتن نمیزد

خب منم یا میگم خب اوکی یا که نه چرا من صد اون 70 میرم ولش بیخیال

خب اگه یه دوست داشتن و یه حس معمولی بود خب آره یا من یا اون باید همین کارو میکردیم

حالا اونو نمیدونم ولی من از طرف خودم میگم چون واقعا عاشقانه دوستش دارم با تمام اخلاق های خوب و بدش با همه چی درصد علاقه ام تا به الان بهش صد هست و عوض نشده یعنی عشق و عشق اونجا ثابت میشه که تو فکر منافه و منفعت خودت از اون آدم نباشی یعنی تا ته تهش هر اتفاقی هم ک افتاد باز صد تو بزاری بی منت و اگه غیر از این باشه عشق نیست تبادل احساساته همین یا نیاز عاطفی اسمشو عشق نزارید

عشق یعنی

دوسش دارم حتی اگه به ضررم تموم بشه تمام.

اگه همچین آدمی تو زندگی تون پیدا کردین هیچ وقت به هیچ قیمتی از دستش ندین چون تکرار نمیشه و صد در صد شما ضرر میکنید تا آخر عمر تون

عاشق باشید و عاشقانه زندگی کنید ❤️❤️

دنیا خیلی بی ارزشو کوتاهه🦋