نمیدونم این خصلت بدی که آدمیزاد داره چیه

میگردیم دنبال کسی که مارو بفهمه بلد بشه عاشق بشه حتی برامون بمیره

ولی ی باره تو اوج دوست داشتن سرد میشیم و میخوایم ک رها مون کنه بره و انقدر بهش بی اعتنایی میکنیم که از خوب بودن خودش حالش بهم میخوره

نکنیم گناه دارن ی دفعه به خودمون میایم می‌بینیم ی جوری رفتن انگار که از اول نبودن

آدمیزاده دیگه از خوب بودن زیادی هم خسته میشه

آدما رو خسته نکنیم

و دنیاهم نمی ارزد به کاهی🌱