بنظرم اینجا تنها جایی هست که آدما خودشونن و تمام حرف هاشون دلیه انگار ک دارن تو دفتر خاطراتشون می‌نويسن واسه همینه ک از وقتی ک میام اینجا مینویسم

خیلی کمتر تو دفتر خاطراتم مینویسم

و بنظرم بیشتر خاطراتم با محمد بوده از سال 96تا الان با تمام خوشی ها و سختی ها و تلخی ها

کاش آدرس وب شو داشتم و میرفتم بدن اینکه بفهمه نوشته هاشو بخونم

دلم براش یه ذره شده حتی ی دقیقه هم نمیتونم از فکرش بیام بیرون بهتر بیام بیرون ک چی بشه کی با ارزش تر از محمد تو زندگیم بوده ک بخام ب اون فکر کنم یا کی میتونه جای محمد رو تو دلم بگیره