به نظر من آدم هایی که بخاطر پول ،موقعیت،امکانات ،لذت،و اینجور چیز ها حاضر نیستن دست به هر کاری بزنن چه بخاطر خودشون چه بقیه .به شدت قابل احترام هستن.

چرا ؟ چون عمیقاً به این درک رسیدن که با شرف و احترام زندگی کردن خیلی بهتره .نه بخاطر اینکه بقیه ازش تعریف کنن.بخاطر این که می‌دونه تهش هیچی نیست و انسان عاقل برای هیچی و لذت های زود گذر از ارزش و انسانیتش کم نمیکنه.من به شدت اینجور آدم هارو قبول دارم.

میدونید ارزش هرچیزی تاوقتی سرجاشه که اجباری در کار نباشه یعنی تو مجبور نباشی که آدم خوبی باشی انتخاب کنی که خوب باشی و خوب بمونی.

حالا یه جواب هم در ادامه پست قبل بگم که یکی گفته بود که اگر گاهی نمی‌تونیم خوب باشیم بخاطر فشارهای اقتصادی هست که همه درگیرشن و به اعصابشون فشار میاد و کم حوصله میشن.

اینم درسته ی دلیل میشه ولی من میگم یکم عمیق تر بهش نگاه کنیم.مثلا من مشکلاتی دارم و بشدت درگیرشون هستم خب تا اینجا شد مشکلات من یعنی شخصی هست و خودم باید تلاش کنم که حلش کنم خب.پس اگر در محل کار یا خانواده یا دوستانم حضور داشته باشم که اونجا نتونن مشکل من رو حل کنن چ دردی از من دوا میشه اگر پرخاش کنم یا عصبانیتم رو نشون بدم یا اگر کسی تو خیابون رد شد چی نگاه کرد بپرم بهش یا پشت چراغ قرمز دستمو بزارم رو بوق .پس این مشکل منه و ربطی به بقیه نداره من حق ندارم در قالب پرخاش خودم رو تخلیه کنم.حالا اگر همچین رفتاری دارید بیاید برعکس شو عمل کنید بخودتون بگید خب من این مشکل رو دارم و خودم باید حلش کنم پس مشکل تو ذهن منه کسی مقصر نیست .حالا شروع میکنم به درست رفتار کردن و مشکل خودش حل میشه .تمام

نتیجه من هم با مشکلاتم رو برو هستم و ازشون فرار نمیکنم و درکنار مشکلات زندگی میکنم و هیچ مشکلی در زندگی نمیتونه لذت خوب زندگی کردن رو از من بگیره .تمام

شاید حرف هام از نظر بعضی ها مسخره به نظر بیاد ولی در واقعیت هممون می‌دونیم که زندگی ارزش هیچ سختی و فشاری رو نداره.مشکلات رو رها کنید خودشون حل میشن.باور کنید.